കറുത്ത കാലത്തിന്റെ പൂക്കള്
ഇതളിട്ടു വിരിയുന്നു.
ചോരയുടെ, നിറമുള്ള മണമുള്ള പൂക്കള്.
കഴിഞ്ഞ കാലത്തിന്റെ സ്മരണയില്
പിറന്ന നോവുകള്; നൊമ്പരങ്ങള്;
എന്നോ കത്തിത്തീര്ന്ന പ്രണയത്തിന്റെ ചിതാഭസ്മം
കണ്ണുകളില് പടര്ന്നു കാഴ്ച്ചയെ മറയ്ക്കുന്നു.
ഇരുളും വെളിച്ചവും ഒന്നാകുന്നു.
വഴികള് എന്നോ പിരിഞ്ഞത് ഞാനറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
തെറ്റും ശരിയും എന്റേതല്ല
ഞാന് സഞ്ചരിച്ച വഴികളുടെതാണ്.
എന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്തരുത്!
ഇതളിട്ടു വിരിയുന്നു.
ചോരയുടെ, നിറമുള്ള മണമുള്ള പൂക്കള്.
കഴിഞ്ഞ കാലത്തിന്റെ സ്മരണയില്
പിറന്ന നോവുകള്; നൊമ്പരങ്ങള്;
എന്നോ കത്തിത്തീര്ന്ന പ്രണയത്തിന്റെ ചിതാഭസ്മം
കണ്ണുകളില് പടര്ന്നു കാഴ്ച്ചയെ മറയ്ക്കുന്നു.
ഇരുളും വെളിച്ചവും ഒന്നാകുന്നു.
വഴികള് എന്നോ പിരിഞ്ഞത് ഞാനറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
തെറ്റും ശരിയും എന്റേതല്ല
ഞാന് സഞ്ചരിച്ച വഴികളുടെതാണ്.
എന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്തരുത്!
